Vanochtend vroeg zijn we uit Nashville vertrokken, de country nog nagalmend tussen het voor- en achterhoofd. Aanvankelijk maakten we vele yards en meters, maar uiteindelijk zijn we toch een paar uur onderweg verloren. Er was een ongeluk gebeurd - een paar vrachtwagens zaten zo erg in elkaar dat ze gedemonteerd moesten worden. Later kwamen we in de drukte rond Pigeon Forge (waar onder andere Dollywood is te vinden) en Gatlinburg. We hadden gedacht dat dat twee plaatsjes van niks zouden zijn, zo vlak voor het natuurgebied the Great Smoky Mountains. In beide plaatsen is echter een stoot aan pretparken, vreetschuren en ander vertier neergepletterd, ongelofelijk. En je kent de Amerikaan: met de auto er naar toe, en dan maar over straat waggelen met je dikke lijf, al kauwend op een hamburger, lurkend aan een emmer cola of likkend aan ijs.
Het derde uur raakten we kwijt toen we de grens van Tennessee en North Carolina overstaken; we passeerden een tijdzone.
We hadden echter nog voldoende tijd om the Great Smokies te bekijken!! Het was erg fris, er stond berenveel wind, maar wat was het prachtig. Het is hier inmiddels ook herfst aan het worden, en de bladeren van de loofbomen zijn ernstig verkleurd, naar geel, rood, daar ergens tussenin, maar er staan ook naaldbomen tussen. Al met al een orgie aan kleurschakeringen.
Over beren gesproken - we hebben vernomen dat in de Smokies de grootste berenpopulatie van de VS zou zitten, maar hebben ze niet gezien. Broodje smeren?
Van origine woonden er Indianen in de Smokies, maar het grootste gedeelte is in de 19e eeuw verdreven, richting het westen. Het is een heel verhaal, maar in het kort: in eerste instantie konden met name de Cherokee het wel met de witten uit Europa vinden. Ze namen zelfs hun "goede" gewoontes aan: ze hadden plantages en hielden slaven. Op het moment dat er goud werd gevonden was er stront aan de knikker en uit met de pret. De Indiaanse volkeren werden eerst in concentratiekampen opgesloten. Toen ze voldoende verzwakt waren (...) werden ze verdreven naar het westen van de VS. Daarbij zijn er wederom velen omgekomen. Deze tocht staat bekend als "the Trail of Tears".
Er zouden nog zo'n 9000 Cherokee hier wonen, vooral in een reservaat, maar we hebben geen wig-wam of rookwolkjes kunnen zien, laat staan iemand die op Herbert Joeks leek.
Terug even naar de Smokies: die felle kleuren van de bomen, de steeds lager zakkende zon die zijn stralen langs het lover zond - het leek wel of alles in brand stond! Op een gegeven moment kwamen we ook steeds hoger in de bergen en kregen we het plaatje te zien wat in alle boekjes en artikelen staat als het over the Great Smoky Mountains gaat, rijen bergketens achter elkaar, in een mist. Prachtig (maar wel guur!!).
Het gebied is overigens ontzettend rijk aan verschillende dier- en plantensoorten.
Bij aankomst in Cherokee kwamen we er achter dat de routebeschrijving naar het hotel ons naar een ander hotel leidde (Holiday Inn) dan het hotel dat op het voucher vermeld stond (Best Western). We werden een eindje op weg geholpen, maar bij aankomst bij het goede hotel bleek dat niet een Best Western te zijn. De routebeschrijvingen die we hebben gekregen kloppen vaak niet, beetje jammer.
Muziektip van de dag: Billy Ray Cyrus - Trail of Tears
Geen opmerkingen:
Een reactie posten