Last ride

We zijn weer thuis, it was BIG fun!

Muziektip van de dag:  Todd Rundgren - Last Ride

Bye bye

De laatste uren zijn aangebroken. We zullen straks opstaan, koffertjes inpakken. Misschien gaan we nog een stukje zwemmen in het zwembad of in de zee. Nog een rondje lopen? Dan komt de taxi, en voor we het weten zullen we op het vliegveld zijn. Via Atlanta zullen we naar Amsterdam vliegen. Anyway, it was fun!

I have no better words than thank you and good-bye!

Muziektip van de dag: Agua de Annique - Sunken Soldiers Ball

It's a hard life

Vanmorgen zijn we naat de Everglades gegaan, met een bus, vol met andere bloody tourists. Met een airboat zijn we door een klein gebied gescheurd, erg gaaf. Onderweg hebben we een paar alligators gezien, schildpadden (toch weer Stoffel), mooie vogels en vooral een prachtig landschap. Er was ook een klein parkje, met wat gators, uitkijkpostjes en meer van dat, wel aardig, maar toch ook een beetje vergane glorie.

We waren om een uur of twee alweer op de Ocean Drive, waar we uitstapten en naar Clevelander zijn gelopen - we konden het niet laten. Het was er erg gezellig, leuke menen, mooie shows! We hadden er nog wel langer kunnen blijven zitten, maar we moeten zo ook nog even eten. Daarom nu even opfrissen in het hotel - het was lekker warm vandaag! We gaan wat eten in het Spaanse kwartier, en daarna zien we wel. Het is nog vakantie, volgende week lopen we ook weer aan het lijntje.

Dag dag!

Muziektip van de dag:  Bill Haley and the Comets - See you later alligator

Downtown Miami

Folks?! Anyone there.....?

Vandaag zijn we met de bus, lijn S, van het hotel in South Beach naar downtown Miami gereden. Je doet er wat langer over dan met een taxi, maar je ziet nog eens wat van het echte, alledaagse Miami en het is stukken goedkoper.

We stapten uit in de buurt van Bayside, vlakbij de haven. Er is een redelijk groot en best aardig winkelcentrum met gezellige tentjes en winkeltjes, en in de haven is van alles te doen. Omdat we het ontbijt (alweer) hadden overgeslagen hebben we er ge(br)(l)uncht en daarna een rondje gelopen.
We hebben ook nog een boottochtje gemaakt en wel met de Island Princess. Vanuit de haven een rondje langs de (kunstmatige?) eilandjes waar the (filthy) rich and famous hun optrekjes hebben. We noemen er een paar: Jennifer Lopez, Julio Iglesias, Jackie Chan (was thuis en zwaaide, sprong zelfs in het water), P. Diddy, Shakira niet te vergeten... en even een roddel: Keanu Reeves verwaarloost zijn grasveld, allemaal bruine plekken!! We hebben overigens ook foto´s in de categorie Joop van Tellingen, maar uit privacy overwegingen (en wie weet wat we er nog voor kunnen vangen!!) plaatsen we die niet hier. Vandaar een overzichtsplaatje.

Hieronder een plaatje van (een deel van) Miami, vanaf het water.

Het was nog net te vroeg om te gaan eten, maar we hadden best wel dorst gekregen van al dat water om die boot. We hadden een verzoek gekregen voor een foto van Hooters, dus zijn we daar maar wat gaan drinken. Hierbij dan ook het verzoekplaatje...

We hebben daarna elders (HRC) nog een vork geprikt en toen was de dag zowat weer voorbij.

We hebben een taxi genomen naar het hotel. Inderdaad, 5 keer duurder dan de bus maar we wilden niet in een achterbuurt verdwalen, zoekend naar de opstapplaats van de bus Als er wat was gebeurd had iedereen gezegd: had toch een taxi genomen...'

Muziektip van de dag:  the Hooters - Satellite

De taxichauffeur bevestigde overigens dat Miami een dure stad is. Twee drankjes kosten een klein vermogen, zeker in de hippe tenten op South Beach die we frequenteren. De foto van de dame met het masker (zie blog gisteren) is bijvoorbeeld genomen in een tent genaamd Clevelander, op de Ocean Drive. Het is een tent waar ook MTV regelmatig programma's opneemt. Er is echter ook voortdurend veel te zien en te doen: vuurvreter, dansacts, live bands, een DJ, en meer van dattum, dus erg gezellie (als je er van houdt, wij wel!).

De eerste avond zijn we eerst het strand opgewaggeld, en kwamen als vanzelf (vaneigens) op de Ocean Drive, waar we ook gegeten hebben en zijn blijven plakken.

Gisteren hebben we eerst een poosje in het zwembad van het hotel gedobberd, en zijn toen aan de wandel gegaan op de Lincoln Avenue. Ook erg gezellig, drukker zelfs dan op het wat meer mondaine Ocean Drive (waar veel Art Deco gebouwen staan). Uiteindelijk kwamen we weer bij Clevelander uit.... het kan verkeren.

Morgen staan we vroeg op, we gaan een tochtje maken door "the Everglades". Dus...see you later alligator!!

Als ze ons missen....

Muziektip van de dag:  LMFAO - I'm in Miami bitch

My hammy - SoBe it!

We zijn in Miami aangekomen, hebben de auto ingeleverd (nog bijna een ongeluk op de snelweg, vlak voor het inleveren van de auto - twee sufkutjes die vanaf de vluchtstrook invoegden met de snelheid van Stoffel de Schildpad), en zijn met een taxi naar hotel the Raleigh gebracht in het Art Deco district van Miami (South Beach).

Nu gaan we aan de wandel, dus tot later!!

Muziektip van dag:  Will Smith - Welcome to Miami

Universeel

Na de Disney-douche van gisteren was het vandaag tijd voor een "Universal"-bad, een dagje bij de concurrent dus, Universal Studios. Het complex bestaat uit twee parken, Islands of Adventure en (het oudere) Universal Studios Florida. We zijn in het eerste begonnen (met onder andere Harry Potter, Spiderman, Jurassic Park) en halverwege naar het oudere park gegaan (met the Simpsons, Men in Black, Jimmy Neutrons, en Revenge of the Mummy natuurlijk...). Toen het oudste park sloot (al om 17 uur) gingen we nog even naar de eerste.

Het is me wel een business... Op de folders staan nooit de toegangsprijzen, maar zou het wat uitmaken? We hebben ons al vaak afgevraagd deze dagen wat er hier niet wordt omgezet aan chips, popcorn, cola, worsten, broodjes, steaks, pizza (niet te vergeten), t-shirts - het is niet te beschrijven. De gemiddelde Amerikaan maakt het geen biet uit. De VS geniet zich de afgrond in. Niet zonder consequenties overigens: hoeveel (met name) vrouwen van rond de 50 jaar hebben we niet gezien die te dik waren om nog zelf te lopen? Het aantal mensen met hulpmiddelen om zich voort te bewegen is aanzienlijk, en dan hebben we het niet over (echte) bejaarden. Zonder uitzondering dikzaken, maar wellicht is de conclusie te snel getrokken.

Iets anders - Amerika zou verslaafd zijn aan olie. Waar, maar ook aan electriciteit. Overal die airconditioning aan, overal muziek en televisie(s) aan, wanden vol met platte schermen. Als er een band optreedt in een zaaltje, dan toch nog wel minimaal vier zenders op schermen aan de muur met ondertiteling (pagina 888 van teletekst, voor de ingewijden). Er kijkt geen hond naar, maar laat maar draaien.

Terug naar de parken - leuk! Anders dan gisteren, ander sfeertje dan Disney, maar toch zeker ook leuke attracties. Met name in het oudere park was het niet druk, dus we konden lekker doorkachelen. In het nieuwere park trokken de attracties van Harry Potter veel bezoekers. Die attracties zaten ook erg leuk in elkaar. We hebben zwerkbal gespeeld..!! En verder te veel om nu op te noemen.

  

Als ode aan de(ze) stripheld(inn)en van Universal...

Muziektip van de dag:  David Bowie - Heroes  (D.B. lijkt wel erg veel op E.T. in het clipje!)

Orlando

Folks...??

Vanochtend eerst even snel in het eerste morgenlicht foto's gemaakt op de Magnolia Avenue in St. Augustine. Dit is een laantje met vele Amerikaanse eiken, een tip van een local....

Om even over achten vertrokken we naar Orlando, en we kwamen daar dus ook vroeg aan. Kamers waren uiteraard nog niet klaar, en de bus naar het Epcot (Center) vertrok binnen vijf minuten.... even snel handelen dus, maar we stonden binnen no time daar waar we wezen wilden.

Het was niet razend druk, dus we hebben het hele park kunnen zien, en de meeste attracties, in elk geval die we wilden, kunnen doen. Epcot staat voor "Experimental Prototype Community of Tomorrow" en dat is deels waar. Een aantal bedrijven (Siemens bijvoorbeeld) laat zien hoe de wereld er volgens hen de komende tijd uit gaat zien, wat de trends zijn, bijvoorbeeld met betrekking tot energiegebruik en -generering. Het verhaal begint in de ijstijd, en gaat in grote sprongen door de geschiedenis naar wat er (wellicht) komen gaat. Ook was er een interessante attractie over hoe landbouw, visserij en veeteelt zich zullen ontwikkelen. Daarnaast zijn er ook vele andere attracties, waaronder de World Showcase. Mooi gedaan!

Daarnaast is er deze periode een Food & Wine Festival in Epcot, dus we hebben van allerlei verschillende landen wat specialiteiten kunnen proberen. Jummie!
Het vuurwerk vlak voor sluitingstijd was formidabel.... een leuke dag!

Muziektip van de dag:  Toni Basil - Mickey

P.S. bij de blog van gisteren zijn nu fotootjes geplaatst.

St. Augustine

Hetzelfde stramien - een paar uur op de weg, weer de zon tegemoet. Dat heb je als je vooral oost- of zuidwaarts rijdt.

St.Augustine - in Florida, the Sunshine State alweer - is een heel geinig plaatsje. De Spanjaarden waren hier al in de vroege 16e eeuw, en dat willen ze (de Augustijnen) weten ook. Zo vinden we hier, in USA’s oudste stad, het oudste huis van Amerika, en ook de oudste houten school van Amerika. Was er al een betonnen school daarvoor dan? Toch… heel veel gebouwen herinneren aan de tijd dat de Spanjaarden, daarna de Engelsen, en weer de Spanjaarden hier de baas speelden. Dat geeft een leuke, aparte sfeer.

De St. George Street is een lange straat, die na de oude stadspoort begint. Een aaneenschakeling van geinige winkeltjes, bars en eetschuurtjes, wijnproeverijtjes en snoepwinkeltjes. We hebben er geslenterd, wat gedronken, zijn in een katholieke kerk geweest (zie boven; zelfs een kaarsje aangestoken) en hebben een lokaal wijntje geslobberd. Kortom, genieten van het goede leven - volgende week stappen we al weer in de ijzeren vogel, op weg naar huis, naar de Nederlandsche novemberkou.

Vanavond hebben we een heuse Ghosttour mogen beleven, volgens de boekjes de beste van de stad. Vol verwachting klopte ons hart, en dat doet het nog steeds…. Niet geschrokken, niet in de broek geplast van angst, wat een sof… Morgen verder!
　
Internet is hopeloos, dus geen foto's deze keer. Ook de muziektip is een gokje... Fixed in Orlanda, pics added!

Muziektip van de dag:  Band of Horses - St. Augustine

　

Georgia on my mind

Tijdens een reis als deze komt het erg aan op keuzes maken - blijf je ergens lang hangen omdat je het er leuk hebt, of ga je toch door. Ook al lees je alle boekjes en brochures, raadpleeg je internet, het is meestal toch anders als je de dingen zelf ervaart. Soms valt het mee (zoals Charleston gisteren), soms valt het tegen.

De omgeving van Charleston is erg mooi. De Ashley-delta is nogal zompig en moerassig, met een aparte vegetatie. Daar zijn we gisteren wel doorheen gescheurd, maar we hebben niet tot aan de enkels in de drab gestaan. Verder is er een aantal plantages in de omgeving van Charleston, die ook het bezoeken waard zijn. We kozen er voor om dat laatste te doen. Van drie plantages die op een rij liggen, Drayton Hall, the Magnolia Plantation en Middleton Place, namen we de laatste. De familie Middleton heeft een prominente rol gespeeld in de politiek ten tijde van de vorming van the Union, wat uiteindelijk is uitgegroeid wat we kennen als de VS, maar ook in de periode daarna. Het waren een stel rijke stinkers, die hun geld verdienden met het verbouwen van rijst, katoen en indigo, en toen de slaven waren vertrokken, werd er fosfaat gevonden, dus rinkelde de kassa ook weer.
Toch was het niet alleen maar feesten en partijen voor deze familie. Tijdens de burgeroorlog heeft men in alle haast het vege lijf moeten redden en is het woningencomplex grotendeels door brand verwoest. de huizen zijn aangestoken met een groot deel van de 10.000 boeken die in de bibliotheek stonden. Aardbevingen en andere natuurrampen hebben er vervolgens voor gezorgd dat de muren die nog stonden het laatste zetje kregen en tegen de vlakte gingen.
Men is nog wel terug geweest, heeft wat herbouwd, maar het landgoed en de plantages werden uiteindelijk verlaten, totdat een erfgenaam een en ander geërfd heeft, aan het begin van de 20e eeuw. Deze meneer heette J.J. Pringle Smith - moet wel een chipsboer zijn met zo'n naam.
Samen met zijn vrouw heeft hij de zaak weer opgelapt, en we moeten zeggen, het resultaat mag er wezen! Tot 1974 heeft de familie er gewoond, en sindsdien is de plantage in handen van een stichting die het geheel beheert en rondleidingen geeft. Dit was even in het kort - er valt veel meer over te vertellen.

Het huis wat weer opnieuw was opgebouwd was wel aardig, maar niet te vergelijken met wat er gestaan moet hebben. Toch leuk om te zien hoe een en ander was ingericht. De verhalen over de familie en vroeger dagen spraken erg tot de verbeelding. De plantage (nu het landgoed) zijn niet alleen enorm groot, maar ook werkelijk prachtig: eiken van meer dan 200 jaar oud en meters in omvang, vijvers met alligators, gekko's, zilverreigers, achthoekige tuinen, beelden, patio's... erg mooi aangelegd, en toch heel natuurlijk aandoend.

We hadden hier nog wel meer tijd door kunnen brengen, maar we moesten ook nog naar Savannah (in de staat Georgia), en wilden daar ook nog wel even rondkijken. De rit naar Savannah was geen makkelijke - erg druk op de weg, veel secundaire wegen en ook nu liet de beschrijving van Kuoni ons in de steek.

Eenmaal in het Hilton hotel zijn we vrijwel direct weer vertrokken, naar het historische centrum van Savannah. Het is ook weer een apart stadje.... het plan van de stad is ontworpen door ene Oglethorpe, met vele pleinen die indringers moesten afschrikken. Deze structuur heeft de tand des tijds doorstaan en deze pleintjes houden nu het midden tussen een rotonde en een parkje. Apart.
Verder is er veel vermaak en vertier (voedsel en bier) aan de River Street. Erg gezellig. We zullen ook nu een en ander gemist hebben, maar er zitten maar 24 uren in een dag....

De titel van dit verhaal refereert aan een liedje van Ray Charles. We hadden vandaag zonder na te denken met vijf muziektips van de dag kunnen komen. Ook hier gaat het weer om keuzes maken.

Muziektip van dag:  the Charlie Daniels Band - the Devil Went Down to Georgia

From North to South Carolina

Vandaag hebben we het roer strak op zuidoost gehouden en zijn van Cherokee naar Charleston gereden, ruim 300 mijlen. We hebben dus the Tar Heel State verlaten en zijn nu voor één dag in the Palmetto State.
We vertrokken in de mist - prachtig gezicht in the Smokies. De mist was echter snel verdwenen en al rap scheen de koperen ploert dat het een aard had. We konden lekker doorkachelen en waren al vroeg in de middag bij het hotel. Omdat de kamer nog niet klaar was, zijn we na het achterlaten van de koffers direct het stadje ingereden.

Charleston is vernoemd naar Charles II van Engeland, een tijdje geleden alweer. Het stadje is gesticht in 1670. Het centrum is dus al vrij oud en bijzonder aardig. Het wordt beschouwd als één van de mooiste steden van het zuiden, volgens onze reisgids, en voor zover we dat kunnen beoordelen onderschrijven we dat.

Er is veel architectuur over van voor de Burgeroorlog (het antebellum), maar ook van na die tijd is er één en ander te zien. Zo zijn er Victoriaanse gebouwen, maar ook Jugendstil en andersoortige stijlen.
Charleston ligt aan de Atlantische oceaan en aan het grote aantal mariniers dat er rondloopt te zien heeft het een marinebasis. Aan de zee ligt overigens een heel leuk parkje, met wat fonteinen en zitjes, een bomenlaantje, heel sfeervol.
Verder was het vandaag bruidjesdag - we hebben er vele geteld, meestal met aanstaande of kersverse echtgenoot.

We hebben vanavond gegeten in een leuke tent in een oude kerk, genaamd Mad River. Het was een soort sportsbar, met aan alle wanden meerdere televisieschermen. Op het grootste werd een American football wedstrijd getoond, tussen Michigan en Iowa, allebei niet echt naast de deur. Het viel op dat er veel fans waren van Michigan. Beetje vreemd, niet? Navraag leerde dat alle Michigan-fans die nu in Charleston wonen hier steeds bij elkaar komen als hun team speelt. Michigan verloor overigens, 28 - 38.

MuziekDanstip van dag: Ginger Rogers - the Charleston

Ons antwoord op uw vragen!

We worden overstelpt met reacties op en vragen naar aanleiding van onze reisblog. We behandelen er hier een paar:

Q.T. uit V. vroeg: "Dragen alle Texanen cowboylaarzen?"
Neen, dat is niet correct.

A.B. te Z. vroeg ons: "Wat voor auto rijden jullie daar?"
We rijden hier in een Hyuandai Elantra, een grijze. De auto is geregistreerd in Oklahoma. We zijn er zelf niet geweest. Het is een nieuwe, uit 2010. Het stuur zit links, en we rijden op benzine. Het is een automaat trouwens, even wennen, maar rijdt lekker hoor!

Opmerking van B.B. uit U. over foto van de toren in San Antonio.
Ja B., dat vinden wij ook! Hahahaha.....

Morgen behandelen we er wellicht nog een paar - deo volente.

Indianenverhalen

"Chifa kelu trissa melakuk" - oftwel, "dag luitjes" in de taal van de Cherokee. Groeten uit Cherokee!

Vanochtend vroeg zijn we uit Nashville vertrokken, de country nog nagalmend tussen het voor- en achterhoofd. Aanvankelijk maakten we vele yards en meters, maar uiteindelijk zijn we toch een paar uur onderweg verloren. Er was een ongeluk gebeurd - een paar vrachtwagens zaten zo erg in elkaar dat ze gedemonteerd moesten worden. Later kwamen we in de drukte rond Pigeon Forge (waar onder andere Dollywood is te vinden) en Gatlinburg. We hadden gedacht dat dat twee plaatsjes van niks zouden zijn, zo vlak voor het natuurgebied the Great Smoky Mountains. In beide plaatsen is echter een stoot aan pretparken, vreetschuren en ander vertier neergepletterd, ongelofelijk. En je kent de Amerikaan: met de auto er naar toe, en dan maar over straat waggelen met je dikke lijf, al kauwend op een hamburger, lurkend aan een emmer cola of likkend aan ijs.
Het derde uur raakten we kwijt toen we de grens van Tennessee en North Carolina overstaken; we passeerden een tijdzone.

We hadden echter nog voldoende tijd om the Great Smokies te bekijken!! Het was erg fris, er stond berenveel wind, maar wat was het prachtig. Het is hier inmiddels ook herfst aan het worden, en de bladeren van de loofbomen zijn ernstig verkleurd, naar geel, rood, daar ergens tussenin, maar er staan ook naaldbomen tussen. Al met al een orgie aan kleurschakeringen.
Over beren gesproken - we hebben vernomen dat in de Smokies de grootste berenpopulatie van de VS zou zitten, maar hebben ze niet gezien. Broodje smeren?

Van origine woonden er Indianen in de Smokies, maar het grootste gedeelte is in de 19e eeuw verdreven, richting het westen. Het is een heel verhaal, maar in het kort: in eerste instantie konden met name de Cherokee het wel met de witten uit Europa vinden. Ze namen zelfs hun "goede" gewoontes aan: ze hadden plantages en hielden slaven. Op het moment dat er goud werd gevonden was er stront aan de knikker en uit met de pret. De Indiaanse volkeren werden eerst in concentratiekampen opgesloten. Toen ze voldoende verzwakt waren (...) werden ze verdreven naar het westen van de VS. Daarbij zijn er wederom velen omgekomen. Deze tocht staat bekend als "the Trail of Tears".
Er zouden nog zo'n 9000 Cherokee hier wonen, vooral in een reservaat, maar we hebben geen wig-wam of rookwolkjes kunnen zien, laat staan iemand die op Herbert Joeks leek.

Terug even naar de Smokies: die felle kleuren van de bomen, de steeds lager zakkende zon die zijn stralen langs het lover zond - het leek wel of alles in brand stond! Op een gegeven moment kwamen we ook steeds hoger in de bergen en kregen we het plaatje te zien wat in alle boekjes en artikelen staat als het over the Great Smoky Mountains gaat, rijen bergketens achter elkaar, in een mist. Prachtig (maar wel guur!!).
Het gebied is overigens ontzettend rijk aan verschillende dier- en plantensoorten.

Bij aankomst in Cherokee kwamen we er achter dat de routebeschrijving naar het hotel ons naar een ander hotel leidde (Holiday Inn) dan het hotel dat op het voucher vermeld stond (Best Western). We werden een eindje op weg geholpen, maar bij aankomst bij het goede hotel bleek dat niet een Best Western te zijn. De routebeschrijvingen die we hebben gekregen kloppen vaak niet, beetje jammer.

Muziektip van de dag: Billy Ray Cyrus - Trail of Tears

Thank God I'm a country person!

Folks?!

We have left Elvis' building! En wel vanochtend, na het ontbijt, en kwamen in de vroege middag reeds in Nashville aan, onze laatste stop in the Volunteer State, Tennessee dus. NAshville heeft een paar leuke bijnamen:

• Ca$hville
• Nash Vegas
• the buckle of the bible belt

Na het inchecken zijn we meteen naar het kloppend hart van the Music City getrokken. Na de jazz en blues in New Orleans, de blues en rock in Memphis, hebben we ons vandaag onder laten dompelen in de country muziek. En - eerlijk is eerlijk - dat was best lekker!
In Nashville zelf is er eigenlijk niet heel veel meer te doen dan de bars afstruinen en genieten van datgene wat op het podium gebracht wordt. We zijn nog wel even bij the Country Music Hall of Fame and Museum geweest, maar de entree was zo belachelijk hoog dat we dat maar niet gedaan hebben.
In veel drinkgelegenheden spelen bandjes op een podium voor het raam, net als in New Orleans. Soms een duo, dan weer een bandje, en ze spelen allemaal vreselijk goed. Er worden vooral covers gespeeld van de bekende country & western artiesten, maar één liedje hebben we gemist, en daarom is deze omissie de muziektip van de dag.

We zijn ook nog in het winkeltje van Dolly Parton geweest, maar Dolly was er jammer genoeg even niet.... Better luck next time? De zangeres op de foto hieronder was echter op zijn minst een waardig vervangster.

Ook noemenswaardig is de bluesband in B.B.King's Blues Café, wat een band!!

Morgen naar North Carolina, door de Great Smokey Mountains. Eindelijk Indianen...

Muziektip van de dag: Dolly Parton - Jolene

Trouwens - zéér opvallend is het geringe aantal kleurlingen in Nashville! In New Orleans en Memphis was dat wel anders. Eerlijk gezegd lijkt het niet aantrekkelijk om hier als een niet-heteroseksuele blanke rond te lopen. "Mooiste" uitspraak (monoloog zelfs) van de dag, gedaan door een zanger van een bandje:

Anyone here knows George Strait? Come on guys, raise your hands and lemme hear....
(some people yelling a little)
Come on... George Strait!! Anyone (who has) never heard of George Strait is a communist!!
(laughter, applause, one guy in the audience (guess who?) appalled)

He had a dream

You can kill the dreamer, but you cannot - I repeat - cannot kill the dream.

Extra muziektip: U2 - Pride

Graceland

In alle vroegte zijn we naar - voor sommigen - de heilige grond van de rock ‘n roll getrokken - Graceland. Er zijn verschillende tour opties, met uiteraard verschillende prijskaartjes.
Eerst ging het, met een busje, naar het huisje van Elvis, the Graceland Mansion. We werden uit het busje gebonjourd, en niks foto maken - doorlopen! En snel een beetje… later toch gelukt!

Eenmaal binnen ging het iets rustiger en gemoedelijker. De bovenverdieping is niet toegankelijk, maar de begane grond en de kelder wel. De man had duidelijk weinig smaak, maar toch geeft het allemaal een aardig inzicht in hoe hij er bij zat.
Na een rondje door het huis ging het naar buiten, en in verschillende gebouwtjes waren verschillende tentoonstellingen ingericht over het leven van Elvis en zijn loopbaan, maar ook over zijn ouders, Priscilla (hoewel dat maar een korte periode was) en Lisa Marie - doorbraak, doorpakken, zijn films, come-back als muzikant in 1968, de Las Vegas periode en dan het einde. Bitt’re tranen hebben we geplengd bij zijn laatste rustplaats, naast paps, mams, oma en een gedenksteen ter ere van zijn tweelingbroer.

Ons ticket verschafte ons ook toegang tot andere tentoonstellingen, zoals zijn automobielen, zijn vliegtuigen, zijn kleding, en zo nog wat dingetjes en dangetjes. Al met al zéér de moeite waard!
Toen we in de koffiesjop even een bakkie deden stond er een gewone radiozender op, met muziek uit 2010 - een verademing. Even geen teddybeer (doo-wap doo-wap!!) meer.

Vanmiddag zijn de naar de Sun Studio gegaan, de plek waar - daar is ie weer!! - Elvis zijn eerste plaatje opnam. Maar niet alleen hij, ook vele anderen, zoals Johnny Cash, Roy Orbison, B.B. King, en zelfs U2, om de meest bekende maar ff snel te noemen. Ook dit was een erg leuke tentoonstelling met rondleiding, erg levendig verteld.

Dit is geschreven in een Starbucks Coffee café, in de hoop op internet toegang, maar dat is helaas niet mogelijk, dus ook deze blog posten we later.

Muziektip van de dag: Elvis Presley - Suspicious minds

Slide trombone

Bericht van 12 0ktober 2010 - Julius 119!

De reis van Vicksburg naar Memphis, zo'n 220 mijlen, ging efficient: 4 uur rijden zonder stop. Onderweg vele akkers, waarvan de meesten droog, dor en al omgeploegd. Op sommige akkers stond nog wat katoen. Ook kenmerkend voor het landschap zijn de geclusterde graansilo's die als korte, zilveren raketten in het landschap staan. Ook hier geen gebrek aan kerken en bijbehorende banners met godvrezende teksten. Alle smaken zijn vertegenwoordigd: baptisten, 7^e dag adventisten, Pinkstergemeentes en zelfs katholieken, hoewel deze in de minderheid zijn. Je kunt bijna nog beter socialist zijn dan katholiek. De mensen wonen in krotten, bijna vervallen woonwagens, maar de kerken staan goed in de verf. Ook dat is een keuze.
Ons hotel in Memphis is het Heartbreak Hotel, naast Graceland, het landgoed dat Elvis Presley kocht op zijn 22e en waar hij gestorven is in 1977.

Graceland bewaren we echter voor morgen - we zijn eerst naar Downtown Memphis vertrokken.
Memphis heeft vele muziekgrootheden voortgebracht. De slaven die hier op de katoenvelden werkten zongen gospels, waaruit de blues is ontstaan. Uit de blues is de rock 'n roll voortgekomen, wat gezien wordt als een blanke variant op de blues. Daarna heeft Memphis een belangrijke rol gespeeld voor de soulmuziek.
Grote namen uit Memphis zijn, naast Presley, B.B. King, Booker T. and the MGs, Al Green, Isaac Hayes, om er maar een paar te noemen. Bekende muzieklabels cq. opnamestudio's uit Memphis zijn Sun Records, STAX en Hi Records. Memphis was een kruispunt van vermenging van culturen en muzikale stromingen.
Aanvankelijk waren blanke en zwarte muziek in het openbaar gescheiden. Dat leidde tot rare situaties: hits oorspronkelijk ingespeeld door zwarte en witte muzikanten werden live door witten gespeeld, totdat dat niet meer houdbaar was. Niet eens zo heel lang geleden trouwens...
Een en ander hebben we kunnen zien en horen in een heel goed en leuk opgezet museum, het Memphis Rock n Soul Museum, tegenover de fabriek van de Gibson gitaren (!).

Beale Street is de straat waar alle grote namen hebben gespeeld. Nu is dat deel getransformeerd in een paar blokken met bars, restaurants en winkeltjes. Erg gezellig. We hebben in een Ierse pub (met een leuk bluesduo) wat gedronken en in een andere tent wat gegeten (met een zo mogelijk nog betere bluesband). Het eten is hier heerlijk! Over menging van culturen gesproken - best of different worlds!
We hebben nog een rondje gelopen en kwamen uit bij de Mississippi!

Downtown is alles blues, met weinig referenties naar Elvis - daar zijn kennelijk voldoende andere plaatsen voor.

In het hotel hebben we nog een slaapmutsje genomen, kijkend naar een DVD die op een scherm geprojecteerd werd, uiteraard met de ongekroonde rock 'n roll koning in de hoofdrol. Alles in dit hotel is Elvis, wat natuurlijk te verwachten was. Zelf heeft hij het gebouw echter al verlaten…
Door rare internetfratsen is dit schrijfsel niet op tijd geplaatst. Later meer!

Muziektip van de dag: Robert Johnson - Crossroad

Natchez - Vicksburg

In den vroege morgen hebben we te voet wat laatste statige huizen van en in Natchez nagelopen: Stanton Hall, the House on Ellicott Hill en Rosalie. Rosalie zelf was thuis en stond in een roze hoepelrok op het balkon - een plaatje, voor in het fotoalbum.
Vervolgens zijn we met de kar naar een huis net buiten het stadje getrokken, op een landgoed genaamd "Melrose". Prachtig landgoed, welke we hebben bewandeld, maar het huis werd gerenoveerd - jammer.
Ook oom Tom woonde er, zie foto onder; hij laat jelui hartelijk groeten!!

We vervolgden onze weg binnendoor, via de Natchez Trace (Parkway). Het gaat om een oud pad van Natchez tot aan Nashville, ongeveer 440 mijlen lang. Hierlangs en omheen is een weg aangelegd, als een park, waarbij allerlei oude elementen weer zijn hersteld, voor zover mogelijk. Het oude pad was al in gebruik door de Indianen, en werd later (18e en 19e eeuw) gebruikt door kooplui. Ze kwamen van stroomopwaarts van de Mississippi met de boot vol met koopwaar naar het zuiden gedreven, en verkochten hun spullen in New Orleans, Natchez of elders langs de rivier. Men liep vervolgens weer terug, over the Old Natchez Trace dus. Eén van de stops die we maakten was bij een oude herberg, Mount Locust.

Door de moderne(re) vervoersmiddelen in het pad in onbruik geraakt, maar in de jaren '30 van de vorige eeuw weer langzaam maar zeker in ere hersteld. Een andere site die we bezocten was de zogenaamde Emerald Mound, een oude ceremonieheuvel ui de tijd van de Indianen (1400 werd genoemd).

En nu dus in Vicksburg, aan de Yazoo en Mississippi. En daarmee is alles gezegd! O nee, er zitten mieren in de kamer....!

Ciao for now!

Muziektip van de dag:  Yazoo - Don't Go

Leaving Louisiana

Folks!?
Treurig maar waar, we hebben New Orleans en zelfs Louisiana alweer verlaten. Dat is het nadeel van zo'n reis; er zijn plekken waar je wel wat langer zou willen blijven, en je wordt naar oorden gestuurd waar je zelfs nare collega's niet naar toe zou willen sturen. Dit alles bij wijze van spreken natuurlijk, we weten immers niet wie er allemaal mee lezen (aan het aantal hits te zien meer dan we weten). Geen hoogtepunten zonder vlakke stukken toch?

Zo veel dingen hebben we nog niet gedeeld met betrekking tot New Orleans. Katrina, de orkaan die grote delen van New Orleans blank zette in augustus 2005, lijkt al weer vergeten. Er zijn nog wel wat boekjes te koop, maar dat is dat, zo lijkt het. In de aanloop naar onze trip hebben we "Zeitoun" gelezen, van Dave Eggers, over een aannemer van Syrische afkomst uit New Orleans. Zijn vrouw en kinderen waren New Orleans al ontvlucht toen de orkaan op komst was, maar hij, Zeitoun dus, besloot om daar te blijven om op het huis en het bedrijf te passen. Toen de dijk doorbrak peddelde hij met zijn kano door de straten van New Orleans en heeft en passant nog veel mensen geholpen. Er heerste echter veel chaos - berovingen, overvallen en plunderingen waren aan de orde van de dag. Op een gegeven moment werden ook Zeitoun en een paar vrienden verdacht van terrorisme en werden ze opgesloten. Zeer lezenswaardig boek (koop het, of je kan het ook van ons lenen hoor!), zie ook hier en daar. We dwalen af....
We hebben het nog niet gehad over Cajun, voodoo, straatartiesten, om waar wat te noemen.

We hebben hier al veel "wilde" beesten gezien, zoals wasberen (racoon), maar dan wel dood, langs de weg. Vanochtend ook een middelgrote bambi, kont nog omhoog en achterpoten wijd uiteen, met een wang plat op het asfalt, bij de middenberm. Wellicht was ie ook vannacht in de Bourbon Street geweest en lag ie zijn roes uit te slapen, maar zo zag het er niet naar uit. Ook huisdieren zijn op de snelwegen nogal eens slachtoffer van een aanrijding.

Terug naar de dag van vandaag, 10-10-10. Vanochtend hebben we New Orleans verlaten, weer terug richting Baton Rouge en daarna over de I-60 North richting Natchez. Natchez ligt 170 mijlen ten noorden van New Orleans, in de staat Mississippi (the Magnolia State). Ondanks een file vanwege wegwerkzaamheden in combinatie met een rits auto's naar een rodeo, waren we al vroeg in de middag ter plekke. Wel even wennen; het wereldse en ontzettend gezellige New Orleans lijkt in niets op het stille, uitgestorven Natchez. Géén kip op straat, alle winkels, bars en restaurantjes gesloten, beetje kil, ondanks de (nog steeds) hoge temperaturen.
We zijn meteen weer op stap gegaan, naar Longwood, een achthoekig huis uit 1860, gebouwd in opdracht van de familie Nutt. De familie zou Nederlandse roots hebben en Knutt hebben geheten, maar de K was er ergens afgevallen. Voor wie het gelooft, want de Amerikanen hebben altijd wel een gek verhaal als ze horen dat je uit NL komt (My Dutch tulips are not eaten by the rabbits - Dutch tulips are the best!!).

Als gevolg van de burgeroorlog zijn alleen de kamers op de begane grond afgekomen, maar is de rest van het huis nooit afgebouwd. Niets van te zien aan de buitenkant, maar hoe buitengewoon bizar aan de binnenkant. Het echtpaar Nutt kreeg overigens elf kinderen, waarvan er slechts twee de volwassen leeftijd hebben gehaald. Ze hadden hun fortuin gemaakt met katoen, hadden dus plantages. Maar onze Haller Nutt was een goeie hoor.... hij was opgegroeid met een zwarte jongen, en die mocht zijn meesterknecht worden. In het huis hangt zelfs een schilderij van hem, uitzonderlijk voor die tijd.

Ook hier sluiten musea en dergelijke rond een uur of vier in de middag - erg onhandig. Onderweg naar het hotel kwamen we langs het Visitor Center, en hebben hier wat folders gegraaid voor morgen.

Aan het einde van de middag zijn we naar "Natchez Under The Hill" gestrompeld, een gebiedje aan de Mississippi met "winkeltjes, restaurants en bars" volgens de Kuoni (onze reisorganisatie) bijsluiter. Geen winkels, één bar en één restaurant. Tel uit je winst! Wat wel klopte was het schip wat in de Mississippi ligt, waar je kan gokken en eten. De boot is volgedouwd met trekkasten, waar overwegend oude vrouwtjes zitten te spelen, soms op meerdere machines tegelijk. We hebben ook een poging gedaan, maar na een aanvankelijk goede start keerden de kansen.

We hebben nog een buffetje gedaan op de boot en zijn weer terug naar huis geklommen (bergje op), bij zonsondergang, dus weer mooie plaatjes kunnen trekken van de Mississippi, de brug over en de omgeving.

Morgen verlaten we Natchez om naar Vicksburg door te trekken. Een korte rit, dus we kunnen de ochtend gebruiken om nog wat van Natchez te zien. Vicksburg is vooral bekend vanwege de Amerikaanse burgeroorlog, welke ons allebei niet bijzonder kan bekoren. We'll see!!

Rest ons nog .....

De muziektip van de dag: Ry Cooder - Down in Mississippi

Don't forget to vote!!

Zie onderaan de pagina - doen!!

Hurricanes and jambalaya (jummie!)

Who dat!

Even snel - het is al weer morgen, zeg maar....
Vanochtend met de streetcar (inderdaad, named Desire - hier opgenomen in the Big Easy) naar Garden District gegaan. Deze wijk ligt buiten het centrum en is vooral de moeite waard vanwege de mooie huizen, destijds gebouwd door de plantage eigenaren, en het kerkhof (we zoeken het wel op, niet?), Lafayette Cemetry No.1.

Daarna weer als een speer terug naar the French Quarter en door naar de Mississippi. Daar stapten we op de stoomboot Natchez, voor een tochtje over de op twee na langste rivier ter wereld. De rivier is nogal bruin van kleur, vanwege de relatief hoge modderconcentratie (ja ja, Muddy Waters).
Leuke trip!!

Na de boottocht hebben we bij Pat O'Brien een hurricane gedronken, jummie. Daarna jambalaya gegeten in the Court of the Two Sisters, goed voor de tummie! 

Daarna zijn de bloody tourists weer de Bourbon Street in, op en over geweest - muziek, bier en meer, jammer dat we al weer weg moeten, het is hier elke avond feest.

Dit waren even snel wat highlights. Er is zo veel meer te zeggen, maar die herinneringen komen wel weer terug als we dit weer terug lezen. New Orleans is dé aanrader voor iedereen die het naar zijn zin wil hebben.
Ooit een politieman te paard een jazzcafé binnen zien rijden?

Straks, na een snel slaapje, nog een rondje doen in New Orleans (ergens ontbijten), dan door naar Natchez en later naar Vicksburg.

Dank voor de reacties trouwens!!

Muziektip van de dag: Sting - Moon over Bourbon Street

New Orleans!

Dag vrolijke volgers,

There is a house in New Orleans! Vele zelfs, maar dat terzijde... Even snel een berichtje voordat we de avond van New Orleans ingaan. New Orleans - the Crescent City! Zou een quizvraag kunnen zijn....

We zijn (weer) thuis - wat een stad! We zijn vanochtend om 6 uur sharp vertrokken uit het vissersdorpje Galveston. Om half tien verlieten we de Lone Star State  (Texas) en vielen we the Pelican State (Louisiana dus) binnen.

Om kwart over twee waren we bij ons hotel in de Royal Street, in het French Quarter van New Orleans. Even de bek geschrobd, de spullen bij elkaar geraapt en hup, naar buiten! Het zonnetje schijnt immers ;-)

We zijn eerst de Royal Street afgelopen, met zijn vele antiekwinkeltjes. Daarna het Jackson Square opgelopen, met het Assepoesterachtige kasteeltje en Jackson zelf, in het parkje op het paard.

Vandaar zijn we doorgelopen naar de Missisippi (Pussycat!! ook DSMers trouwens,althans, destijds - wist je niet hè?) en via de French Market (nee, geen alligatorsaté gegeten) naar de Bourbon Street gelopen. Vanwege Happy Hour moesten we wel bier drinken, erg naar allemaal, maar nu even op de kamer voor een schoon t-shirt en een washandje voor we de stad weer ingaan.

Bourbon Street is zó gaaf: veel, heel veel bars met allemaal bandjes, blues, jazz, you name it, they have got it!

Dus - toedelodoki, we melden ons wel weer. Enne... vergeet niet een berichtje achter te laten aan uw trouwe reporters....!

Muziektip van de dag: the Residents - Jambalaya (geweldig!! origineel van Hank Williams (lees zijn biografie, hartverscheurend en zo interessant!), bekend van the Carpenters (niet minder tragisch en even boeiend). Zo leer je nog eens wat!!

Galveston

Vanochtend zijn we op het gemakje uit San Antonio weggereden, in zuidelijke richting, via Houston naar Galveston. Na 5 uurtjes karren, inclusief stops (deze keer niet bij Valero getankt maar bij Exxon), waren we bij ons hotel, aan de Mexicaanse Golf. Hier zou de schade van de recente olielekkage overigens zijn meegevallen.

Omdat we morgen meteen verder rijden naar New Orleans, zijn we vrijwel meteen naar het centrum van Galveston gegaan. "The Strand", rondom 21st Street, is de plek waar je moet wezen, volgens de boekjes. Daar is geen woord van gelogen! "The Strand" is inderdaad een leuk gebied met geinige bars en restaurantjes, en wat leuke winkeltjes. De panden zijn in Spaans-koloniale stijl gebouwd, en hebben bijna allemaal een soort veranda. Handig als de zon schijnt, of als het regent. Van dat laatste hebben we gelukkig geen last!

Verder heb je hier nog Pier 21 en Pier 22, met wat restaurantjes, maar daar buiten is het wel uit met de pret. Eerst dus even wat gedronken bij "Fisherman's Wharf", aan de haven van Galveston, lekker in het zonnetje.

Op zo'n 20 minuten lopen van het cenrum is een bisschoppelijk paleis. Goed plan, doen we even... We kwamen net te laat aan, om 16u gaat deze dicht (dûh - ambtenaren!!). We liepen de katholieke kerk aan de overkant binnen (je moet immers wat als je er toch bent) en werden getrakteerd op een "verrassing" - een open kist met een dode man er in. Er was een dienst bezig, huilende mensen, hetgeen we tijdig door hadden, zodat we (bijna) ongezien weer naar buiten konden sluipen. De begrafenisondernemer had ons wel gezien, twee toeristen met zonnebril die weer net zo snel naar buiten glipten als ze naar binnen waren geslopen. Hij kon er wel om lachen....

Galveston is een beetje leeg, verlaten, met buiten The Strand redelijk wat dichtgetimmerde woningen. Een en ander heeft te maken met de orkaan Ike die hier in 2008 heeft huisgehouden. Men is hier en daar nog steeds bezig met opknappen van gebouwen, zoals bijvoorbeeld "Ashton Villa" (niet te verwarren met de Britse voetbalclub).

We hebben op The Strand nog koffie cq. Diet Coke gedronken, en hebben vervolgens op Pier 22 gegeten, genietend van de ondergaande zon.

Morgen verlaten we de Lone Star State en rijden we Louisiana binnen.

Muziektip van de dag: Glen Campbell - Galveston

Bekijk ook onze quiz (onderaan de pagina)... niet allemaal tegelijk alstublieft!

De missions van San Antonio

Vanochtend zijn we de zogenaamde "Mission Trail" afgereden, welke bestaat uit een aantal (grens)missieposten uit de 18e eeuw, gesticht door Franciscaner monniken. Er bevinden zich vier van dergelijke missieposten ten zuiden van San Antonio, en een vijfde is in de stad zelf, "The Alamo", waarover later meer.
De eerste missiepost die we bezochten was ook meteen de mooiste, Mission San José.

Daarna bezochten we Mission San Juan, Mission Espada en Mission Concepcion. Een deel van deze complexen is reeds vervallen, maar de kerkjes zijn nog steeds in gebruik en toegankelijk. Erg fraai! Ongelofelijk dat de Spanjaarden destijds de indianen binnen no time geknecht hadden en ze een totaal andere cultuur hebben weten op te dringen. In deze missies werkten indianen, die de missies onderhielden, en in ruil daarvoor de bescherming van het klooster genoten. Wat zullen ze genoten hebben van die paters...

Vervolgens zijn we naar het centrum van San Antonio gegaan en hebben "the Alomo" bekeken. De Alomo was ook een missiepost, waar later een lange bloederige belegering is geweest die 189 Amerikaanse militairen het leven heeft gekost. Het is al een tijdje geleden, in 1836, en ze vochten tegen de Mexicanen. Veel Texanen (en Amerikanen, zegt men) zeggen nog steeds "remember the Alomo!" als het gaat om de verdediging van 's lands grenzen. Trouwens, je ziet hier langs de weg borden met "Don't mess with Texas!" staan, en dat menen ze nog ook. Ze zijn hier inderdaad een beetje nationalistisch, chauvinistisch, trots.

Vervolgens zijn we naar het Hemisfair Park gewaggeld, alwaar een grote toren staat, "The Tower of the Americas". Met een lift mochten we naar boven, waar we vanaf zo'n 200 meter hoogte een mooi uitzicht hadden over San Antonio. Ook hebben we daar een filmpje gezien over Texas, in 4D (3D beeld voorzien van wat geinige trucjes om de beleving te versterken).

Vervolgens hebben we aan het einde van de middag een boottochtje gemaakt over de rivier, langs de Riverwalk. Het was een geinig tripje, altijd leuk om de stad vanaf het water te bekijken en wat nieuwtjes over de gebouwen langs het water te horen. Vanavond hebben we langs de rivier gegeten, tot we bijna uit ons velletje barstten.

Morgen naar Galveston, een ritje over zo'n 250 mijlen. Dat zal al weer de laatste stop in Texas zijn, maar zo ver is het nog niet.....

Muziektip van de dag: Patsy Cline - San Antonio Rose

That's all folks!

------------------------

Toch nog even - een foto van Kanbbel, bij één van de missieposten.

Dallas - San Antonio

Dag dag,

Groeten vanuit San Antonio! We zijn vanochtend vroeg uit Dallas vertrokken, en via de I-35E naar het zuiden gereden, naar San Antonio, een ritje van 285 mijlen. Onderweg hebben we een ontbijtje gekocht bij "Jack in the box". Bij vertrek uit Dallas was het al zonnig en dat bleef ook zo - het is hier lekker warm, wel boven 80 graden, Fahrenheit, dat dan weer wel. Rond 15h kwamen we bij ons hotel aan, zo'n 15 mijl ten noorden van het centrum van San Antonio. Onderweg hebben we niet veel bijzonders gezien. Het landschap doet een beetje dennken aan dat van Frankrijk - betonnen wegen slingeren zich een pad door het slijk van akkers en stukken braakliggend grond. Geen spoor overigens van cowboys, Southfork Ranch, Sue Ellen of George W., wel veel baptistenkerken en Hooters restaurants.

We zijn vrij snel weer in de auto gestapt en naar het centrum gereden. San Antonio is een erg gezellige stad, een verademing ten opzichte van het enigszins saaie Dallas. De rivier San Antonio slingert door het centrum en aan de oevers, beneden straatniveau, zijn tal van gezellige bars en winkeltjes te vinden (the Riverwalk of ook wel Paseo del Rio). Het was er gezellig druk! We hebben wat gedronken op een terrasje aan het water en zijn even een shopping mall in geweest. Daarna bij het Hard Rock Café gegeten, lekker en gezellie!

Hierboven een foto van de Riverwalk. We zijn ook nog even door la Villita gelopen. Dit is een 19e eeuws Mexicaans stadje waar de Mexicanen zich aan de republiek Texas hebben overgegeven. Mexicaanse, maar ook Spaanse invloeden zijn hier goed vermengd met de Amerikaans-Texaanse cultuur, hetgeen die interessante Tex-Mex cross-over geeft.

Morgen gaan we San Antonio verder ontdekken. Er is nog wel een en ander te zien en te doen, dus dat komt goed uit. En dan nu waar iedereen, zo merken we uit de vele reacties, al naar uit kijkt, de muziektip!

Muziektip van de dag: Texas - Summer Sun

That's all folks!!

John F.

Hi folks,

Groeten vanuit Dallas! Dallas is niet sexy, er valt niet zo heel veel te beleven. De stad is duidelijk niet gericht op toerisme. Desalniettemin hebben we een interessant bezoek gebracht aan het Sixth Floor Museum. Het museum is ondergebracht in de voormalige "Texas School Book Depository". Op 22 november 1963 werd John F. door het hoofd geschoten vanaf de zesde verdieping van dit gebouw, vermoedelijk door Lee Harvey Oswald. Het museum geeft een goed opgebouwd overzicht over de moord zelf, maar ook over het presidentschap van "Jack", de roerige tijden (Cuba crisis, de koude oorlog met de Sovjet Unie) en de gebeurtenissen na de moord (Jack Ruby die Lee Harvey Oswald neerschoot bijvoorbeeld). Het was, nogmaals, een erg interessante tentoonstelling met veel foto's en filmpjes uit die tijd.
Hieronder een foto van waaruit geschoten is. Oswald zou dat gedaan hebben vanuit het raam op de één na bovenste verdieping, rechts, van het gebouw aan de linkerkant. Bizar - de plek op Elm Street waar JFK geraakt werd is aangegeven met een kruis..... X marks the spot!

Verder hebben we wat rondgestapt, maar erg veel te doen is er niet in Dallas. De musea in het Arts District zijn op maandag gesloten. Zo meteen proberen we een kijkje te nemen vanaf de Reunion Tower. Dit is een futuristisch aandoende toren, van welke je een mooi uitzicht over Dallas moet hebben. Helaas is het Observatory Desk gesloten, maar de bar, ook ergens bovenin, is wel open. Daarna willen we wat gaan eten in het West End District, een voormalig pakhuizencomplex wat weer enigszins is opgeknapt.

Morgen weer vroeg op; we zullen dan naar het zuiden van Texas rijden, naar San Antonio. Tot dan!

Muziektip van de dag: Bob Seger - Main Street (ons hotel staat in Main Street, vandaar)

Dallas

Dag allemaal,

We zijn zojuist in het hotel aangekomen. 't Was eigenlijk best wel een voorspoedige reis. Voor dag en dauw met de trein naar Schiphol. 't Was druk in de trein met mensen die nog hun roes moesten uitslapen, en dat inmiddels al gedaan zullen hebben.
We zijn drie kwartier vroeger dan gepland geland op het vliegveld van Dallas/Fort Worth, en met een busje naar het autoverhuurbedrijf gereden. Vandaar met de auto naar downtown Dallas - niet verkeerd gereden, wel even wennen met zo'n automaat. Geef ons maar een pook!
We gaan zo meteen de stad in - even wat drinken en rondlopen.

Tot de volgende blog!

Muziektip van de dag: Johhny Lion - Alleen in Dallas

Nog een paar nachtjes slapen...

... en dan vertrekken we voor ruim drie weken, naar het zuiden van de VS. Zie hieronder voor de route, van Dallas (Texas) naar Miami (Florida).